تور آنتالیا  تور کوش آداسی   تور استانبول  تور تایلند  تور مالزی  تور دبی  تور پکن  ویزای چین  وقت سفارت  منطقه های اصلی اقامت در استانبول  معروف ترین اقامتگاه های طبیعی دنیا  دانستنیهای ترکیه  دانستنیهای استانبول  دانستیهای آنتالیا  دانستنیهای کوش آداسی  دانستنیهای روسیه  دانستنیهای دبی  ویزای روسیه  دانستنیهای تایلند  دانستنیهای بانکوک  دانستنیهای پاتایا  دانستنیهای پوکت  دانستنیهای ساموئی  دانستنیهای چین  دانستنیهای پکن  دانستنیهای شانگهای  دانستیهای بلغارستان  دانستنیهای وارنا  دانستنیهای صوفیه  وقت سفارت ایتالیا  پیکاپ ویزا  وقت سفارت آمریکا  بیمه مسافرتی سامان   دانستنیهای مالدیو  دانستنیهای مالزی  دانستنیهای جزیره بالی  گواهینامه رانندگی بین‌المللی  صدور بلیط های پرواز داخلی و خارجی  دانستنیهای هندوستان  دانستنیهای دهلی  دانستنیهای آگرا  دانستنیهای جیپور  دانستنیهای بمبئی  دانستنیهای گوا  پربازدید ترین جاذبه های گردشگری دنیا  شروع پروازهای امارات   هتل فانتازیا Fantasia Hotel Kusadasi  شرایط ویژه اقساط  دانستنیهای نمایشگاه گوانجو چین  هتل های جدید در سال 2015

دانستنیهای مالزی

مالزی یکی از توسعه یافته‌ترین کشورهای آسیای جنوب شرقی از نظر اقتصادی است که در عین حال از تنوع فرهنگی زیادی برخوردار است.

این کشور از دو خشکی مجزا از هم تشکیل شده است که به نام‌های شبه‌جزیره مالی و بورنئو خوانده می‌شوند.

این کشور با کشورهای تایلند، اندونزی، سنگاپور، برونئی و فیلیپین همسایه است. این کشور در نزدیکی خط استوا واقع شده است به همین دلیل آب و هوای استوایی بر آن حاکم است و پوشیده از جنگل‌های انبوه است.

این کشور در گذشته جزو قلمرو امپراتوری بریتانیا محسوب می‌شد. کشور فدراتیو مالزی استقلال خود را در 31 ماه آگوست سال 1957 میلادی به دست آورد.

مالزی در سال‌های اخیر اجرای برنامه‌های توسعه‌ای را در دستور کار خود قرار داده است که سبب شده این کشور در زمره کشورهای صنعتی جهان دسته‌بندی شود.

مالزی در جنوب شرقی آسیا واقع شده است. این کشور از شمال با تایلند، از جنوب با سنگاپور و از غرب با اندونزی همسایه می یاشد. مساحت این کشور 758.329 کیلومتر مربع و جمعیت آن 17/27 میلیون نفر است. زبان رسمی باهاسا مالایا است ولی زبان انگلیسی به صورت گسترده صحبت می شود. دین رسمی این کشور اسلام است.

دانستنیهای مالزی|جاذبه گردشگری مالزی|

دانستنیهای مالزی :

مالِزی کشوری در جنوب شرقی آسیا و پایتخت آن کوالالامپور است. سازمانهای دولتی و وزارت‌خانه‌های این کشور در شهر جدید پوتراجایا (پایتخت اداری) این کشور واقع است. مردم مالزی افرادی بسیار خون گرم و میهمان نواز هستند. مسلمانها دارای رستورانها و فروشگاه‌هایی هستند که با آرم حلال مشخص می‌شوند. هندوها و چینی‌ها به بودا معتقد هستند. با توجه به طبیعت بخشنده این سرزمین بومی‌ها که اکثرا مسلمانند دارای اخلاقی خوش و دست و دل باز هستند. دارای نظم و ترتیب در کارها به شکل کاملاً اروپایی می‌باشند. که با توجه به سرمایه گذاریهای شرکت‌های ژاپنی در این کشور و نظارت و مدیریت ژاپنی‌ها این نظم در تمام جاها مشهود است.

آب و هوا

مالزي كشوري است نزديك خط استوا و آب و هواي آنهم داراي اقليم مناطق حاره است. فقط يك فصل دارد .نه بهاري نه پاييزي و نه زمستاني هميشه تابستان با دمايي حدود حداكثر 34 درجه و حداقل 24 درجه با رطوبت نسبي 80% . اما وجود بارانهاي فراوان لطافتي به همراه دارد كه اين آب و هوا قابل تحمل مي شود. ميانگين بارندگي كشور حدود 2500 ميلي متر در سال است . در ماه هاي پر باران ( آوريل مي و اكتبر نوامبر و دسامبر ) ميزان بارندگي حدود 270 ميلي متر در ماه است و در ماه هاي كم باران جون وجولاي 104 ميلي متر

کشور مالزی در جنوب شرقی آسیا واقع شده و از لحاظ جغرافیائی از دو قسمت کاملاً جدا تشکیل شده. دو بخش متمایز مالزی از طریق دریای چین جنوبی از یکدیگر جدا شده‌اند، که هردو بخش غربی شبه جزیره مالزی و شرق مالزی، دارای منظره بسیار مشابهی از دشتهای مرتفع ساحلی هستند که اغلب از تپه‌ها و کوهستانهای جنگلی انبوه پوشیده شده که مرتفع‌ترین آن، کوه کینابالو به ارتفاع ۴٬۰۹۵٫۲ متر بر روی جزیره بورنئو قرار دارد.

مالزی کشوری در جنوب شرقی آسیا و پایتخت آن کوالا لامپور است. سازمان‌های دولتی و وزارت‌خانه‌های این کشور در شهر جدید پوتراجایا (پایتخت اداری) این کشور واقع است. مالزی عضو سازمان ملل متحد و اتحادیه کشورهای همسود است. این فدراسیون شامل سیزده ایالت در جنوب شرقی آسیا است. نام «مالزی» زمانی انتخاب شد که فدراسیون مالایا؛ سنگاپور، صباح و ساراواک یک اتحادیه متشکل از ۱۴ ایالت را تشکیل دادند. در سال ۱۹۶۵ سنگاپور از مالزی جدا شد و به کشوری مستقل تبدیل گردید.

مالزی دربردارنده دو ناحیه جغرافیائی است و دریای جنوبی چین آن‌ها را از هم جدا می‌کند: شبه جزیره مالزی یا مالزی غربی که بر روی شبه جزیره مالایی قرار دارد و از شمال با تایلند مرز خشکی دارد و از طریق جاده شوسه جوهور از جنوب با سنگاپور پیوند دارد. این کشور دربردارنده شاه نشینهای جوهور، کداه، پاهنگ، نگری سمبیلان، کلانتان، پراک، سلانگور، پرلیس و ترنگانا بوده و دو ایالت آن را فرمانداران ملاکا و پنانگ و دو منطقه فدرال پوتراجایا و کوآلالامپور سرپرستی می‌کنند. بورنئوی مالزی یا مالزی شرقی که بخش شمالی جزیره بورنئو را دربردارد باآنکه هم مرز اندونزی است، زیر سرپرستی حکومت شاه نشین برونئی قرار دارد. مالزی شرقی دربردارنده ایالات ساباح و ساراواک و حوزه فدرال لابوآن است.اگرچه از دیدگاه سیاسی این بخش را مالایی‌ها سرپرستی می‌کنند، اما جمعیت جدید مالزیایی با وجود اقلیتهای چینی و هندی یکدست نیست. سیاست‌های مالزی برای بیان ماهیت ادعاشده مشاوره‌ای آن گفته شده‌است و سه حزب اصلی تشکیل دهنده ناسیونال باریسان، هریک وابستگی خود را به یکی از گروه‌های نژادی کاسته‌است. تنها تنش مهم دیده شده در این کشور، از زمان استقلال آن تا کنون، شورشهای نژادی ۱۳می در آستانه مبارزه انتخاباتی و بر سر درگیری‌های نژادی بوده‌است. با این همه، مالزی الگویی از هماهنگی نژادی شمرده می‌شود.

حکومت سلطنتی دوره‌ای

مالزی پس از استقلال از انگلیس در سال ۱۹۵۷، حکومت سلطنتی دوره‌ای را پذیرفت.

بر اساس قانون اساسی مالزی، پادشاه، از میان ۹ سلطان ایالت‌های مختلف مالزی از ۱۳ ایالت، بطور دوره‌ای و برای مدت ۵ سال انتخاب می‌شود. در چهار ایالت دیگر که سلطان ندارند بالاترین مقام رسمی، فرمانداران انتصابی هستند که آنها نیز با ترتیب خاصی انتخاب شده و مقام تشریفاتی و اختیارات رسمی سلاطین را دارا می‌باشند.

پادشاه در مالزی دارای اختیارات و وظایف تشریفاتی است و بر اساس توصیه‌های مجلس و کابینه عمل میکند.

پادشاه در مقام فرماندهی کل نیروهای مسلح کشور دارای اختیاراتی رسمی بوده و بعنوان بالاترین مقام کشور، تنفیذ نخست وزیر( پس از انتخاب شدن وی از طریق پارلمان) و توشیح پیشنهاد انحلال مجلس یا عدم قبول آن را بر عهده دارد. انتصاب قضات دادگاه فدرال و دادگاههای عالی از جمله معدود وظایف پادشاه است. تصمیمات پارلمان نیز به سمع و نظر شاه می رسد ولی وی اجازه اظهار نظر ندارد. انحلال مجلس هم از معدود اختیارات پادشاه محسوب می‌شود. قوه قانونگذاری مالزی متشکل از دو مجلس سنا و مجلس نمایندگان است که ۴۰ نفر از ۶۹ عضو مجلس سنا را پادشاه انتخاب می نماید.

دولت و سیاست

سازمان حکومتی در مالزی نسبتاً الگوبرداری از سازمان پارلمانی سیستم وست مینیستر، یا به عبارتی میراث حکومت استعمار بریتانیا است. اما در عمل، بیشتر قدرت در شاخه اجرائی دولت متمرکز می‌شود تا بخش مقننه آن، و قوه قضائیه در اثر حملات مداوم دولت در دوره مهاتیر تضعیف شده‌است. از زمان کسب استقلال در سال ۱۹۵۷، مالزی توسط یک ائتلاف چند نژادی تحت عنوان ناسیونال باریسان (قبلاً یک اتحاد بوده) اداره شده‌است.

مجلس مالزی شامل یک مجلس نمایندگان (Dewan Rakyat) (یعنی «خانه ملت») و یک مجلس سنا یا (Dewan Negara) (یعنی خانه کشور) می‌باشد. مجلس ۲۱۹ عضوی نمایندگان از طریق هیئتهای تک عضوی موکلانی انتخاب می‌شوند که اعضای آن برای حداکثر یک دوره ۵ساله برگزیده شده‌اند. قدرت قانونگذاری بین قانونگذاران فدرال و ایالتی تقسیم می‌شود. تمام ۷۰ سناتور آن برای مدت ۳ سال متصدی امور وکالت خود هستند؛ که ۲۶نفر از آنهلا از سوی مجامع ایالتی، ۲ نفر به نمایندگی از منطقه فدرال کوآلالامپور، یعنی ۱نفر از حوزه‌های فدرال لابوان و پوتراجایا، و ۴۰نفر باقی نیز توسط شاه منصوب می‌گردند. انتخابات پارلمانی مالزی دست کم یکبار در هر۵ سال برگزار می‌شود، که آخرین انتخابات عمومی آن در مارس ۲۰۰۴ برگزار شده‌است. سن رای دهندگان باید از ۲۱ به بالا باشد تا بتوانند برای اعضای مجلس نمایندگان و نیز بیشتر ایالات و نیز مجمع قضائی ایالتی رای بدهند. رای دادن اجباری نیست.

قدرت اجرایی در اختیار کابینه مالزی (هیئت دولت) به ریاست نخست وزیر است؛ و قانون اساسی مالزی تاکید می‌کند که نخست وزیر باید عضو مجلس پایین دستی، پارلمان مالزی باشد که بنابر نظر حاکم عالی می‌تواند به گروه اکثریت در مجلس دستور دهد. کابینه از میان اعضای دو مجلس انتخاب می‌گردد و مسئول اداره آن مرجع نیز می‌باشد.همچنین دولت مالزی در تلاش است که میزبانی جام جهانی ۲۰۳۰ را کسب کند.

دولت‌های ایالتی با ریاست وزرای عالی (Menteri Besar در ایالات مالایایی یا Ketua Menteri در ایالاتی که حاکمان موروثی ندارند) با شوراهای ایالتی (Dewan Undangan Negeri) و با رای شاهان و فرمانداران آنها برگزیده می‌شوند.

تقسیمات کشوری

مالزی دارای ۱۳ استان است و استاندار هر استان را اصطلاحاً «شاه» می‌نامند.

جغرافیا

کشور مالزی در جنوب شرقی آسیا واقع شده و از لحاظ جغرافیائی از دو قسمت کاملاً جدا تشکیل شده. میان ۱ تا ۷ درجه عرض شمالی و ۱۰۰ تا ۱۱۹ درجه طول شرقی قرار دارد.

دو بخش متمایز مالزی از طریق دریای چین جنوبی از یکدیگر جدا شده‌اند، که هردو بخش غربی شبه جزیره مالزی و شرق مالزی، دارای منظره بسیار مشابهی از دشتهای مرتفع ساحلی هستند که اغلب از تپه‌ها و کوهستانهای جنگلی انبوه پوشیده شده که مرتفع‌ترین آن، کوه کینابالو به ارتفاع ۴٬۰۹۵٫۲ متر بر روی جزیره بورنئو قرار دارد. آب و هوای محلی، استوایی بوده که مشخصه آن بادهای موسمی سالانه‌است که (در ماههای آوریل و اکتبر) در جنوب غرب و (از اکتبر تا فوریه) در شمال غرب می‌وزد.

تانجونگ پی آی، که در ایالت جنوبی جوهور قرار دارد، جنوبی‌ترین نقطه قاره آسیا می‌باشد.

تنگه مالاکا که بین سوماترا و شبه جزیره مالزی قرار دارد، به شکل بحث برانگیزی مهمترین مسیر کشتیرانی جهان محسوب می‌شود.

پوتراجایا، مرکز اداری جدید التاسیسی برای دولت فدرال مالزی است که تاحدی در نظر دارد از تراکم فزاینده داخل پایتخت مالزی، کوآلالامپور بکاهد. کوآلالامپور به عنوان مقر پارلمان و علاوه برآن مرکز بازرگانی و مالی کشور باقی می‌ماند. دیگر شهرهای اصلی آن عبارتند از پنانگ جرج تاون، ایپوه، جوهور باهرو، کوچینگ، کوتاکینابالو، آلوراستار، کوتاباهارو و شهر مالاکا.

منابع طبیعی

مالزی به خوبی از منابع طبیعی در نواحی خود برخوردار است همچون کشاورزی، جنگلداری و نیز مواد معدنی. از لحاظ کشاورزی، مالزی اولین صادر کننده پلاستیک طبیعی (کائوچو) و خرمای روغنی است که همراه آن الوارها و تنه‌های بریده شده درختان، کاکائو، فلفل سیاه|فلفل، آناناس و تنباکو (توتون) موجب رشد این بخش شده‌است. خرمای روغنی، نیز یک جنس عمده صادراتی خارجی است.

در ارتباط با منابع جنگلی، ذکر شده که برش الوار تنها برای اعطای یک کمک عمده به اقتصاد در طی قرن۱۹ انجام گرفته‌است. امروزه، تقریباً ٪۵۹ مالزی از جنگل پوشیده شده‌است. گسترش سریع صنعت تولید الوار (چوب)، به ویژه پس از دهه ۱۹۶۰، موجب فرسایش جدی منابع جنگلی کشور شد. اما، در راستای اقدام دولت برای حفاظت از محیط و سیستمهای اکولوژیکی، منابع جنگلی توانستند به یک مبنای پایدار دست پیدا نمایند و بر این اساس نرخ قطع درختان روند نزولی در پیش گرفت.

علاوه بر این، در این نواحی جنگل کاری صورت گرفته و در نقاط کم تراکم جنگلی مجدداً درختکاری نیز انجام شده‌است. دولت مالزی برنامه‌هایی را برای غنی سازی حدود ۳۰/۳۱۲کیلومتر مربع (۵/۱۲۰ مایل مربع) از این سرزمین را تحت شرایط جنگل طبیعی با نخل رونده کشت داده، و درختکاری‌های کائوچو به همراه آنها انجام داده‌است. همچنین برای غنی سازی بیشتر منابع جنگلی، گونه‌های سریع رویان درختان مولد الوار را همچون «meranti tembaga»، "merawan" و "sesenduk" در این ناحیه کاشته‌است. در عین حال، پرورش درختان پرارزش همچون ساج و درختان دیگر را نیز برای استفاده از مغر آنها و کاغذ ترویج نموده‌است. کائوچو به عنوان تنها تکیه گاه اقتصاد مالزی، بطور وسیعی با روغن خرما به عنوان کالای صادراتی عمده کشاورزی مالزی جایگزین شده‌است.

قلع و نفت خام دو منبع عمده معدنی هستند که در اقتصاد مالزی از اهمیت خاصی برخوردارند. مالزی تا زمان فروپاشی بازار قلع در دهه۱۹۸۰، به تنهایی بزرگترین تولید کننده قلع جهان بود. در قرون۱۹ و۲۰، قلع نقش غالبی را در اقتصاد مالزی ایفا می‌کرد. درست در سال ۱۹۷۲ بود که نفت خام و گاز طبیعی، جای قلع را به عنوان عامل اتکاء بخش معدن مالزی اشغال نمودند. ضمناً، مالیات برای قلع کاهش یافته‌است. نفت خام و گاز طبیعی در حوزه‌های برون‌ساحلی صباح، ساراواک و ترنگانو، به خصوص در آن سه ایالت، کمک فراوانی به اقتصاد مالزی نموده‌است. دیگر کانی‌های دارای اهمیت یا ویژگی (خاص) شامل مس، طلا، بوکسیت، سنگ آهن و زغالسنگ به همراه مواد معدنی صنعتی نظیر خاک رس، کائولن، سیلیس، آهک، باریت، فسفاتها و سنگهای ساختمانی همچون گرانیت و نیز بلوک‌ها و قطعات مرمر هستند. مقادیر اندکی از طلا نیز تولید می‌شوند. در سال۲۰۰۴، وزیر در امور دفتری نخست وزیر، داتوک مصطفی احمد، فاش کرد که ذخایر نفتی مالزی در حدود ۸۴/۴ میلیارد بشکه می‌باشد در حالی که ذخایر گاز طبیعی آن ۸۹تریلیون فوت مکعب (۲۵۰۰کیلومتر مکعب) است. این یک افزایش ٪۲/۷ بود.

دولت برآورد نمود که مالزی با نرخ فعلی تولید قادر خواهد بود برای ۱۸ سال نفت و به مدت ۳۵سال گاز طبیعی تولید کند. مالزی در سال ۲۰۰۴رتبه ۲۴ ام را از لحاظ ذخایر نفتی و ۱۳ ام را از نظر گاز طبیعی در دنیا دارد. ٪۵۶ ذخایر نفتی در این شبه جزیره قرار دارند درحالی که ٪۱۹ آن در شرق مالزی واقع شده‌است. دولت عواید حاصله از نفت را به میزان ٪۵ به ایالات خود و باقی آن را به حکومت فدرال اختصاص داد. هریک از ایالات حق دارند تا منابع موجود در داخل محدوده خود را کنترل نمایند. اما، نفت و گاز تحت نظارت دولت فدرال قرار دارد. به ایالاتی که منابع مزبور در آنها وجود داشته باشد، امتیازاتی اعطاء خواهد شد..

اقتصاد

شبه جزیره مالایی و آسیای جنوب شرقی، همواره مرکزی برای تجارت بوده است. اقلام گوناگونی همچون چینی‌آلات و چاشنی‌ها، حتی پیش از آنکه سلطان‌نشین مالاکا و سنگاپور به این شهرت برسند، فعالانه تجارت می‌شده است. در سده هفدهم، ذخایر فراوانی از قلع در چند ایالات مالایایی کشف شد. سپس، همانطور که امپراتوری بریتانیا بر مالایا چیره شدند، درختان کائوچو و خرمای روغنی برای مقاصد بازرگانی عرضه شدند. در طول این دوران، مالایا به بزرگترین تولید کننده عمده قلع، کائوچو و خرمای روغنی تبدیل شد.

همزمان با این که مالایا به سوی کسب استقلال خود حرکت می‌نمود، دولت به اجرای برنامه‌های پنجساله خود پرداخت. برنامه پنجساله اول آن کشور در سال ۱۹۵۵ آغاز گردید. با تاسیس مالزی، این برنامه‌ها بازنگری و تکرار شدند، که اولین برنامه مالزی در سال ۱۹۶۵ آغاز شد. در دهه ۱۹۷۰، مالزی به تقلید از رویه چهار قدرت اقتصادی اصلی آسیا پرداخت و از وابستگی به استخراج معادن و کشاورزی به اقتصادی صنعتی تغییر هویت داد. با سرمایه‌گذاری ژاپن، در طول چند سال صنایع سنگین آن شکوفا شد، و صادرات مالزی به موتور اولیه رشد کشور تبدیل شدند. مالزی پیوسته به رشد بیش از ۷ درصد در تولید ناخالص ملی در کنار تورمی پایین در دهه‌های ۱۹۸۰و۱۹۹۰ دست یافت. طی همان دوره، دولت کوشید تا با سیاست اقتصادی جدید (مالزی) (ان‌ای‌پی) پس از حادثه شورش نژادی ۱۳ مه ۱۹۶۹ فقر را ریشه‌کن سازد.[۸]

ترابری

مالزی جاده‌های بزرگی دارد که تمامی شهرها و نقاط اصلی را در ساحل غربی شبه جزیره مالزی به همپیوند می‌دهد. درازای شبکه آزادراهی مالزی نزدیک به ۱۱۹۲کیلومتر (۷۴۰مایل) است. این شبکه تمامی شهرها و مراکز مهم همچون دره کلانگ، جوهور باهرو و پنانگ را به دیگر نقاط پیوند می‌دهد. بزرگراه اصلی، بزرگراه شمال- جنوب به ترتیب از نقاط شمالی و جنوبی بوکیت کایوهیتام و جوهورباهرو در شبه جزیره مالزی امتداد می‌یابد. این بزرگراه بخشی از شبکه بزرگراهی آسیا است که تایلند و سنگاپور را نیز به هم پیوند می‌دهد.

جاده‌های شرق مالزی و کرانه خاوری شبه جزیره مالزی هنوز به نسبت توسعه نیافته هستند. آنها از جاده‌های پرپیچ و خم در نواحی کوهستانی تشکیل شده‌اند و برخی از آنها هنوز آسفالت نشده و شنی هستند. به همین سبب استفاده همیشگی از رودخانه‌ها به عنوان روش اصلی ترابری برای ساکنان داخلی شمرده می‌شود.

سرویس قطار در غرب مالزی با خط آهن مالایایی Keretapi Tanah Melayu انجام می‌گیرد و شبکه گسترده‌ای دارد که تمام نواحی و شهرهای این شبه جزیره و از جمله سنگاپور، را به یکدیگر پیوند می‌دهد. خط آهن کوتاهی در ساباه وجود دارد که راه آهن بورنئوی شمالی از آن برای ترابری کرایه‌ای بهره می‌گیرد.

بنادر دریایی Tanjong Kidurong]], کوتا کینابالو, کوچینگ, Kuantan, Pasir Gudang, Tanjung Pelepas, Penang, Port Klang, سانداکان و Tawau وجود دارند.

همچنین فرودگاه‌هایی در رده جهانی وجود دارند مانند فرودگاه بین‌المللی کوآلالامپور در سپانگ، فرودگاه بین‌المللی بایان لپاز در پنانگ و فرودگاه بین‌المللی کوچینگ و فرودگاه بین‌المللی لنگکاوی که حرکت به سوی مقاصد بین‌المللی و داخلی و نیز مسیرهای هوایی کوتاه داخلی در نواحی روستایی ساباه و ساراواک در آن انجام می‌گیرد. مالزی موطن کم هزینه‌ترین سیستم حمل بار، خطوط هوائی آسیا در منطقه‌است. فرودگاه کوآلالامپور است به عنوان یک مرکز پروازی نواحی آسیای جنوب شرق و چین را نیز تحت پوشش قرار می‌دهد.

خدمات مخابراتی درون شهری عمدتاً از طریق پست رادیوئی مایکرو ویو برای شبه جزیره مالزی فراهم می‌شود. مخابرات بین‌المللی به وسیله کابلهای زیر دریایی و ماهواره انجام می‌گیرد. یکی از بزرگترین و مهمترین شرکتهای مخابراتی در مالزی، تلکام مالژیا برهاد (TM) است که تولیدات و خدماتی را برای خطوط ثابت، و موبایل و نیز خدمات دسترسی شماره گیری و پهنای باند اینترنتی را ارائه می‌نماید. این شرکت تقریباً دارای خدمات انحصاری خطوط ثابت تلفنی در کشور می‌باشد.

در حال حاضر شرکت‌های سل کام (Celcom)، مکسیس (Maxis) و دی جی (دیجی) بیشترین سهم در ارائه خدمات تلفن همراه این کشور را دارا می‌باشند.

در دسامبر ۲۰۰۴ لیم کینگ یایک وزیر انرژی، آب و مخابرات گزارش داد که کمتر از یک درصد یا حدود ۲۱۸۰۰۴ نفر از مردم مالزی از خدمات باند پهن (اینترنتی) استفاده می‌کنند. اما این مقادیر براساس شماره مشترکین می‌باشد، در حالی که درصد مصرف داخلی آن می‌تواند بطور دقیق تری بر این وضعیت تاثیر بگذارد. این نشان دهنده افزایش ٪۴۵/۰در سه چهارم از موارد است. او همچنین بیان نمود که دولت در نظر دارد که استفاده از آن تا سال ۲۰۰۶ به ٪۵ افزایش یافته و تا سال ۲۰۰۸ به ٪۱۰ برسد. وی به شرکتهای مخابراتی بومی و سرویس دهندگان توصیه نمود تا به خاطر منافع کاربران بیشترین خدمات را در اقصی نقاط با هزینه‌های پایینتری ارائه دهند.

بهداشت

جامعه مالزی برای گسترش و توسعه بهداشت اهمیت قائل بوده، و ٪۵ بودجه توسعه بخش اجتماعی دولت به بهداشت عمومی اختصاص داده شده – که یک افزایش بیش از ٪۴۷ نسبت به رقم پیشین آن است. این یعنی بهداشت دارای افزایشی بیش از ۲میلیارد RM است. با افزایش و بالا رفتن سن جمعیت، دولت می‌خواهد در بسیاری از حوزه‌ها اصلاحاتی انجام دهد از جمله نوسازی بیمارستانهای موجود، ساختمان و تجهیزات جدید پزشکی، گسترش تعداد پلی کلینیکها (درمانگاه‌ها)، و اقدامات ارتقاء آموزش و توسعه ترویج از راه دور بهداشت. در طی چند سال گذشته، آنها تلاشهای خود را برای بازسازی سیستمها و جذب بیشتر سرمایه گذاری خارجی افزایش داده‌اند.

سامانه بهداشتی مالزی نیازمند پزشکانی است که یک دوره ۳ساله اجباری خدمت را در بیمارستان‌های عمومی بگذرانند تا همواره نیروی کار این بیمارستانها حفظ شود. اخیراً، پزشکان خارجی نیز دراین کشور برای اشتغال مورد تشویق قرار گرفته‌اند. اما هنوز، یک کمبود پیچیده از نیروی کار پزشکی به خصوص در سطوح کارشناسان کارآزموده وجود دارد که موجب می‌شود خدمات درمانی و بهداشتی پزشکی خاص تنها در شهرهای بزرگ در دسترس قرار گیرد. تلاشهای اخیر دراثر فقدان تخصص برای استفاده از لوازم موجود که توسط سرمایه‌گذاری مهیا می‌شود، ارائه امکانات به دیگر شهرها به حالت توقف باقی‌مانده‌است.

فعلاً ۱۴ بیمارستان دولتی و مرکز بهداشتی با ظرفیت کلی ۲۸۱۶۳تخت وجود دارد. همچنین ۷ موسسه تخصصی درمانی (از جمله موسسات روانشناسی) با ظرفیت ۶۲۹۲تخت وجود دارند. همچنین درمورد بیمارستانهای خصوصی، ۲۲۵ واحد درمانی (از جمله زایشگاه و شیرخوارگاه) در مالزی وجود دارد و آنها ظرفیت ۹۴۹۸تخت را فراهم می‌سازند. اکثر آنها در نواحی شهری قرار دارند و نیز بسیاری از بیمارستانهای عمومی مجهز به جدیدترین تجهیزات تشخیصی و پرتونگاری هستند. برای بیمارستانهای خصوصی به طور کل سرمایه‌گذاری بهینه‌ای منظور نشده‌است – و آنها اغلب ظرف ۱۰سال پیش از آن که شرکت‌ها از آن سودی حاصل کنند، به کار خود خاتمه می‌دهند. اما، هم اکنون وضعیت تغییر کرده و شرکتها اینک به دنبال ورود مجدد به این حوزه می‌باشند، به خصوص ازاین لحاظ که خارجی‌ها علاقه فراوانی دارند که برای مراقبت درمانی به مالزی وارد شوند.

مردم

ساکنین کشور مالزی از سه نژاد مالایی (۶۰٪)، چینی (۲۷٪)، هندی (۱۲٪) و غیره (۱٪) تشکیل شده‌است.

دین

مسجد عبودیا، یکی از مساجد تاریخی شناخته شده کوآلاکانگسار

مالزی یک جامعه چنددینی است، و اسلام دین رسمی این کشور می‌باشد. برطبق ارقام آماری در سال ۲۰۰۰، چهار دین اصلی آن عبارتند از اسلام 100% تا سده بیستم، فعالترین اعتقادات سنتی| آنیمیسم که تاکنون به لحاظ بحث تا درجه بالاتری از رسمیت در مالزی تداوم یافته برای تایید آماده شده‌است. ارقام مذکور می‌تواند تحریف شده باشد چراکه آنها این واقعیت را در نظر نگرفته‌اند که تمامی اشخاص مالایایی به لحاظ رسمی مسلمان بوده و بدون توجه به باورهای شخصی آنها، مسلمان فرض شده‌اند.

اگرچه قانون اساسی مالزی از لحاظ نظری آزادی مذهبی را تضمین می‌کند، در عمل، این وضعیت چندان هم ساده نیست (نگاه کنید به آزادی مذهبی در مالزی) اغلب غیر مسلمانان در فعالیتهای خود همچون احداث ساختمانهای مذهبی با محدودیتهایی روبرو هستند. ضمناً، مسلمانان خود را نسبت به اطاعت از تصمیمات احکام شریعت ملزم می‌دانند. به عنوان یک مسئله قانونی هنوز کاملاً مشخص نشده که آیا مسلمانان آزادانه از احکام اسلام پیروی می‌کنند یا خیر. در برخی از موقعیتها، دادگاه‌های مالزی حق آزادی انتخاب مذهب را برای فرد حتی زمانی که از دین اسلام برگشته، نادیده گرفته‌اند. (همچون یوشع جمال الدین در برابر موضع وزارت کشور در دهه ۱۹۸۰)

در کل، هرکسی که می‌خواهد از دین اسلام برگردد باید بطور قانونی اظهار نماید، اما این امر هنوز توسط دادگاه‌های داخلی مالزی به رسمیت شناخته نشده‌است. گفته می‌شود هرکسی می‌تواند ارتداد خود را به یک دادگاه شریعت اظهار کند، اما کلاً دادگاه چنین مجوزی را به وی نمی‌دهد.

مردم مالزی شخصاً به اعتقادات مذهبی یکدیگر احترام می‌گذارند، و عمدتاً مشکلات مذهبی داخلی از جهت سیاسی به وجود می‌آید.

فرهنگ

مردم مالزی افرادی بسیار خونگرم و میهمان نواز هستند. مسلمانها دارای رستورانها و فروشگاه‌هایی هستند که با آرم حلال مشخص می‌شوند. هندوها به برهما و چینی‌ها به بودا معتقد هستند.

با توجه به طبیعت بخشنده این سرزمین بومی‌ها که اکثراً مسلمانند دارای اخلاقی خوش و دست و دل باز هستند. دارای نظم و ترتیب در کارها به شکل کاملاً اروپایی می‌باشند. که با توجه به سرمایه گذاریهای شرکت‌های ژاپنی در این کشور و نظارت و مدیریت ژاپنی‌ها این نظم در تمام جاها مشهود است.

تنها قمار خانه کشورهای مسلمان در این کشور و در بلندای تله کابین شهر گنتینگ و ورود مسلمانان مالائی به آن ممنوع است. مالزی کشوری است تفریحی و بسیار زیبا که در سال ۲۰۰۶ برابر با ۲۲ میلیون نفر توریست را پذیرا بوده‌است. جمعیت این کشور ۲۸ میلیون است.

مالزی یک جامعه چند نژادی، چند فرهنگی و چند زبانی است که شامل ٪۶۵مالایایی و دیگر قبایل بومی، ٪۲۵ چینی، و ٪۷ هندی می‌باشد. مالایایی‌هایی که بزرگترین مجموعه را تشکیل می‌دهند، همگی مسلمان می‌باشند چرا که هر فرد باید مسلمان باشد تا از لحاظ قانونی بتواند تحت شرایط امور قانونی مالزی قرار گیرد. مالایایی‌ها از لحاظ سیاسی نقش غالبی را ایفا نموده و گروهی را تشکیل می‌دهند که بومیپوترا نامیده می‌شود. زبان بومی آنها مالایایی، «باهاسا مالایو» است. باهاسای مالزی بسیار شبیه به باهاسا مالایو درکاربردی‌ترین مواردی است که زبان ملی کشور مالزی شمرده می‌شود.

در گذشته، زبان مالایایی عمدتاً به خط جاوی نوشته می‌شد که یک الگوی خطی بر اساس زبان عربی است. با گذشت زمان، ترکیب لاتین بر الگوی جاوی به عنوان یک الگوی غالب نگارشی چیره شد. این بیشتر در اثر نفوذ نظام آموزشی استعماری بوده که به بچه‌ها نگارش لاتین را به جای الگوی عربی آموزش داده‌است.

بزرگترین قبیله بومی از لحاظ تعداد، مردم ایبان از ساراواک هستند که تعدادشان بیش از ۶۰۰ هزار نفر است. برخی از مردم ایبان هنوز در روستاهای قدیمی جنگلی در کلبه‌هایی در کنار رودهای راجانگ و لوپار و سرشاخه‌های آن زندگی می‌کنند، اما بسیاری از آنها به شهر مهاجرت کرده‌اند. بیدایوه، (۱۷۰۰۰۰) قبیله‌ای است که افراد آن در بخش جنوب غرب ساراواک قرار دارند. بزرگترین قبیله بومی در ساباه، کادازان است. بیشتر آنها کشاورزان مسیحی هستند که از این طریق امرار معاش می‌کنند. اورانگ اسلی (۱۴۰۰۰۰) یا قبایل بومی، شامل تعداد ی از جوامع نژادی مختلف هستند که در شبه جزیره مالزی زندگی می‌کنند. از لحاظ سنتی، شکارچیان و کشاورزان عشایر بسیاری از آنها در مکان مشخصی ساکن بوده و تا حدودی جذب شهرهای جدید مالزی شده‌اند. اما، آنها به عنوان فقیرترین گروه اجتماعی در کشور باقی‌مانده‌اند.

جمعیت چینی‌ها در مالزی عمدتاً شامل فرقه‌های بدائیست ماهایالنا، تائوئیست یا مسیحی می‌باشند. زبان چینی در مالزی به انواع لهجه‌های چینی تکلم می‌شود از جمله چینی ماندارین، هوکین / فوجیان، زبان کانتونی، هاکا و تئوچو. برخی از چینی‌ها به انگلیسی به عنوان زبان اول صحبت می‌کنند. زبان چینی از لحاظ تاریخی در جامعه تجاری مالزی رایج بوده‌است.

هندیها در مالزی عمدتاً مردم تامیل هندو از جنوب هند هستند که به زبان تامیلی، مردم تلوگو، مالایالام، و هندی تکلم می‌کنند و بیشتر در شهرهای بزرگتر غرب شبه جزیره زندگی می‌کنند. بسیاری از طبقات متوسط تا بالای متوسط هندی در مالزی به زبان انگلیسی به عنوان زبان اول صحبت می‌کنند. همچنین جامعه‌ای بزرگ از سیکها در مالزی زندگی می‌نمایند که جمعیت آنها در اینجا بالغ بر ۸۳۰۰۰ نفر می‌باشد.

نژاد مرکب اوراسیایی، کامبوجی، ویتنامی، و قبایل بومی باقی جمعیت مالزی را تشکیل می‌دهند. تعداد کمی از اوراسیایی‌ها که ترکیبی از اعقاب پرتغالی- مالایایی هستند، به یک زبان درآمیخته با پرتغالی تکلم می‌کنند که زبان پاپیا کریستانگ گفته می‌شود. همچنین اوراسیایی‌هایی با اعقاب دورگه مالایایی و اسپانیائی وجود دارد که عمدتاً در ساباه سکن هستند. مهاجران موجود از کشور فیلیپین، به زبان چاواکانو صحبت می‌کنند، که تنها زبان ممزوج با مبنای اسپانیولی در آسیا می‌باشد. کامبوجیها و ویتنامیها عمدتاً بودائی هستند. (کامبوجیهای فرقه تراوادا و ویتنامیهای فرقه ماهایانا)

موسیقی سنتی مالزی شدیداً تحت تاثیر اشکال چینی و اسلامی قرار گرفته‌است. این موسیقی بطور گسترده‌ای حول ابزار موسیقی چون گدانگ (طبل) می‌چرخد، اما دیگر ابزار ضربی (برخی ساخته شده از صدف)، رباب، وسایل موسیقی رشته‌ای یا کششی، سرونای (سرنا)، و ابزار موسیقی دهل مانند (نی دوشاخه)؛ فلوت و ترومپت هستند. این کشور دارای سنت توانمندی از رقص و درامهای همراه بارقص می‌باشد، که برخی ریشه تایلندی، هندی و پرتغالی دارند. دیگر اشکال هنرمندانه شامل (تئاتر سایه‌ای خیمه شب بازی)، (wayang| kulit wayang)، سیلات (هنر رزمی دارای سبک) و صنایع دستی همچون باتیک، بافندگی با نقره و برنزکاری، می‌باشد.

شهروندی

به بیشتر مالزیایی‌ها بر اساس حقوق مدنی شهروندی داده شده‌است همه مالزیایی‌ها بدون هیچ شهروندی رسمی در داخل ایالات خود شهروند فدرال هستند. برای هر شهروند کارت شناسائی بهداشتی تحت عنوان "MyKad" در سن ۱۲ سالگی صادر می‌شود، و باید همیشه آن را با خود داشته باشد. هر شهروند لازم است کارت شناسائی خود را به پلیس نشان دهد، یا در مواقع اضطراری که هر فرد نظامی باید خود را به وسیله آن معرفی نماید. اگر کارت فوراً در دسترس نباشد، شخص به لحاظ فنی ۲۴ساعت بر اساس قانون فرصت دارد تا با مراجعه به نزدیکترین کلانتری برای دریافت آن اقدام نماید.

تعطیلات

مردم مالزی در طول سال تعدادی روزهای تعطیلی و جشن دارند. برخی از این تعطیلات جزو تعطیلات عمومی فدرال معرفی شده‌اند و بعضی دیگر توسط خود ایالات به عنوان تعطیلات عمومی معرفی می‌شوند. برخی جشنها نیز که جزو تعطیلات عمومی محسوب نیستند از سوی گروه‌های خاص نژادی یا مذهبی تعطیل محسوب می‌شوند.

مشهورترین روز تعطیل (در مالزی) «هاری مرداکا» (روز استقلال-National Day) در ۳۱ اوت به یادبود استقلال فدراسیون مالزی در سال ۱۹۵۷ می‌باشد. هاری مرداکا، و نیز روز کارگر (۱می)، روز تولد شاه (اولین شنبه ماه ژوئن) و برخی اعیاد دیگر به عنوان تعطیلات عمومی و رسمی و فدرال در این کشور محسوب می‌شوند.

مسلمانان در مالزی (ازجمله تمام مالایایی‌ها و دیگر مسلمانان غیر مالایایی) در تعطیلات مسلمین جشن می‌گیرند. معروفترین عید، عید فطر ((که «هاری رایا عیدالفطر نیز گفته می‌شود) و ترجمه مالایایی آن عیدالفطر است. کلاً این عید از سوی مسلمانان سراسر جهان در پایان ماه رمضان، ماه روزه داری، برگزار می‌شود. علاوه بر، Hari Raya Puasa، آنها عید قربان (به»هاری رایاً عیدالاضحی نیز گفته می‌شود و ترجمه آن عیدالاضحی (قربان) بوده)، و اول ماه محرم (سال جدید اسلامی)، و مولد الرسول (روز تولد پیامبر (ص)) را نیز جشن می‌گیرند.

فرهنگ چینی در مالزی به عنوان نمونه جشنهایی برگزار می‌شود که از سوی تمام چینی‌های سراسر جهان انجام می‌گیرد. سال جدید چینی معروفترین این جشنها است که ۱۵ روز طول می‌کشد و با " جشن فانوس به پایان می‌رسد. دیگر جشنهای برگزار شده از سوی چینی‌ها عبارتند از جشن کینگمینگ، جشن قایق اژدها و جشن میانه پاییز. علاوه بر جشنهای سنتی چینی، بودائی‌های چینی نیز جشن روز وساک را برگزار می‌نمایند.

اکثر هندیهای مالزی هندو هستند و جشن دیپاوالی (دیوالی)، یا جشن نور نور برگزار می‌کنند، در حالی که تایپوسام مراسمی است که در سراسر کشور با تجمع هندوها در باتو کیوز (غارهای باتو) برگزار می‌گردد. گذشته از هندوها، سیکها نیز جشن وایساکی، یا سال جدید سیکها را برگزار می‌کنند.

جشنهای دیگر همچون کریسمس، هاری گاوای بین مردم ایبان در دایاک، پستاکاآماتان از مردم کادازان دوسون نیز در کشور مالزی برگزار می‌شود.

با وجود آن که بیشتر این جشنها مربوط به نژاد یا مذهب خاصی می‌شود، تمامی مالایایی‌ها بدون توجه به پیشینه مذهبی و نژادی خود، این جشنها را با هم برگزار می‌کنند. در سالهای ۱۹۹۸-۱۹۹۶ زمانی که جشنهای هاری رایا پوآسا و سال جدید چینی با یکدیگر همزمان گردید، شعار«Raya Kongsi» که ترکیبی از Gong Xi Fa Cai بود، برای تبریک سال نوی چینی استفاده شد، و هاری رایا (که در زبان مالایایی به مفهوم «جشنگیری با همدیگر» می‌باشد) بکار رفت. در طول سالهای ۲۰۰۶-۲۰۰۵، هاری رایا پوآسا و دیواپالی با یکدیگر مقارن شده، و یک شعار مشابه «Raya Deepa» ابداع می‌شود

جاذبه گردشگری مالزی :

شبه جزیره مالزی به سبب داشتن سواحل بیشمار و گوناگون در بخش‌های مختلفش، یکی از بزرگترین و مهمترین مکانهای غواصی در دنیا شمرده می‌شود. محدوده ساراواک به سبب داشتن آبهای شفاف و گوناگونی ماهی‌ها از زیباترین جاذبه‌های مالزی به شمار می‌رود.

طبیعت زیبا و استوایی مالزی مکانهای متعددی را برای گردشگران علاقه‌مند به طبیعت ارائه می‌کند. تامان نگارا یا جنگل ملی مالزی از قدیمی‌ترین جنگلهای جهان به شمار می‌رود.

سواحل شرقی شبه جزیره مرکزی مالزی، دارای جزایر بسیار دیدنی و بکر می‌باشند که از آن جمله عبارتند از : جزیره پرهنتیان, جزیره ردانگ, جزیره تیومان. همچنین می‌توان به جزیرهٔ لنکاوی اشاره کرد که در شمال غربی مالزی واقع شده‌است و در زبان مالایی به معنی جزیرهٔ عقاب سرخ قهوه‌ای است.جزیرهٔ لنکاوی با جزیره کیش در خلیج پارس خواهر خوانده هستند.

برج‌های دوقلوی پتروناس که متعلق به شرکت نفتی پتروناس مالزی می‌باشند در حال حاضر بلندترین برجهای دوقلوی جهان می‌باشند که یکی از مکانهای توریستی شهر کوالالامپور را بوجود آورده‌اند.

مجسمهٔ ایستادهٔ بودا در باتو کیو(کوالالامپور) بلندترین مجسمهٔ ایستاده دنیاست که همه روزه تعداد زیادی از توریست‌ها از آن دیدن می‌کنند.

پارک پرنده‌ها واقع در شهر کوالالامپور نیز بزرگترین باغ پرنده‌های روباز در دنیاست.

بلندیهای گنتینگ و مجموعه هتلها و رستورانها به همراه تنها کازینو موجود در مالزی در فاصله کمی از کوالالامپور نیز یکی دیگر از جاذبه‌های گردشگران در مالزی می‌باشد. بازارهای محلی و فروشگاههای بسیار بزرگ داخل شهر کوالالامپور نیز شاید یکی دیگر از جاذبه‌های این شهر برای عده‌ای از گردشگران باشد.

جاذبه های گردشگری کوالالامپور

مالزی یکی از مدرن ‌ترین کشورهای آسیای جنوب شرقی است و تنوع فرهنگی زیادی دارد. پایتخت آن نیز کوالالامپور است.شهر زیبای کوالالامپور در ساحل غربی شبه جزیره مالزی واقع شده است. این شهر تلفیقی از فرهنگ و سنت قدیمی و بافت مدرن شهری است و بیش از ۴۰ خط هوایی و همچنین بندری نیز به نام Klong در فاصله ۴۱ کیلومتر مرکز شهر دارد. این شهر، سرویس حمل و نقل داخل و بیرون شهری خوبی دارد و می توان از انواع وسایل نقلیه همچون مترو، اتوبوس، قطار یا تاکسی استفاده کرد.این جاذبه گردشگری آسیایی در فاصله ۳۵ کیلومتری از دریا قرار دارد و فرهنگ آن ترکیبی از سه فرهنگ اصلی مالایی، چینی و هندی است. در کوالالامپور، در کنار ساختمان هایی با قدمت صدساله می توانید آسمان خراش های مدرن را نیز ببینید. به همین دلیل، گردشگرانی که به این شهر مسافرت می کنند، مایلند دوباره به آن سفر کنند.آب و هوای کوالالامپور گرمسیری است. هوای گرم این شهر با باران های سنگین همراه است و دمای هوا گاهی به بیش از ۳۵ درجه می رسد.

کوالالامپور یکی از دیدنی ترین شهرهای دنیا به شمار می رود. با مسافرت به کوالالامپور می توان از هر ساعت اقامت خود در آن شهر زیبا لذت برد. محله چینی ها، روستای فرانسوی، پارک دریاچه، موزه ملی، برج های دوقلوی پتروناس و … همه جاذبه های بسیار زیبای این شهر هستند.

برج‌های دوقلوی پتروناس

یکی از جاذبه های اصلی شهر کوالالامپور برج های دوقلوی پتورناس هستند. این برج ها طراحی و ساخت منحصر به فردی دارند و محلی برای تفریح و تجارت هستند.یکی از جاذبه های برج های دوقلوی پتروناس، پل آسمان است که در طبقه های ۴۱ و ۴۲ قرار دارد. برای بازدید از پل آسمان باید در اواسط روز به آنجا بروید. زیرا صف بلیط این مکان دیدنی بسیار طولانیست و باید زمان طولانی برای رسیدن به این پل زیبا صرف کنید. از جاذبه های اصلی داخل برج ها می توان به موزه مدرنPetrosains ، ارکستر فیلارمونیک و مرکز خرید Surya KLCC اشاره کرد. برج های دوقلوی پتورناس بسیار بزرگ و عظیم هستند و از بزرگ ترین برج های دوقلوی جهان به شمار می رود. ارتفاع کلی این بنا از زمین تا بلندترین نقطه آن، حدود ۴۵۱.۹ متر است. این برج ۸۸ طبقه و ۷۸ آسانسور مجزا دارد.

آکواریوم KLCC کوالالامپور

این که بدانید در دنیای زیرآب چه می گذرد بدون شک برای هر فردی جالب و زیباست.آکواریوم KLCC یکی از بزرگ ترین و مشهورترین آکواریوم های دنیاست.در این آکواریوم ماهی هایی زندگی می کنند که فقط در عمق دریاها می توان آنها را پیدا کرد.در این آکواریوم انواع ویدئو پروژکتورهاو تجهیزات پیشرفته دیگری وجود دارند که اطلاعات نادر و کاملی در مورد موجودات زیرآب در اختیار گردشگران قرار می دهد.از جاذبه های این آکواریوم باید به راه های تونل مانند در میان آکواریوم،نمایش موجودات آبزی و خزنده های کمیاب،جلسه های غواصی و برنامه غذا دادن به ماهی ها اشاره کرد.این آکواریوم زیبا و بزرگ در نزدیکی برج های پتروناس واقع شده است و حدود ۶۰ هزار متر مربع مساحت دارد.تونل زیر آب این آکواریم با دیواره های شیشه ای و یک گذرگاه متحرک و ماهی های متنوع شامل ببر کوسه،مارماهی،ماهی های عظیم الجثه آبهای استوایی که در اطراف شما به شنا کردن مشغولندبسیار دیدنی است.زمان غذا دادن به ماهی ها(11 صبح، 30/2 و 30/4 بعد از ظهر ) بهترین زمان برای دیدار از این آکواریم می باشد.بازدید کنندگان با پرداخت مبلع اضافه تری می توانند در کنار کوسه ها و تحت نظارت به غواصی بپردازند.طرفداران حقوق حیوانات ممکن است این مکان را فاقد صلاحیت لازم تشخیص بدهند.در حالی که به نظر می رسد آبزیان از فضای کافی برای آزادانه شنا کردن برخورداند ،مارها،قورباغه های درختی و دیگر گونه های کوچک جنگلی در محفظه های شیشه ای نگهداری می شوند .

پارک آبی سان‌وِی

سان‌وِی، پارک آبی دوست داشتنی شهر کوالالامپور است. این پارک به دلیل محیط بسیار سرسبز و طبیعت زیبای و ساحل های شنی (یکی از زیباترین ساحل های ساخته شده به دست انسان)، هرساله گردشگران فراوانی را از سراسر دنیا به سمت خود جذب می کند. سان‌وِی مرکز خرید زیبایی دارد که به سبک معماری مصری ساخته شده است. در آن، زمینی نیز برای پاتیناژ وجو دارد.موج سواری روی آب یکی از اصلی ترین جاذبه های پارک آبی سان وی کوالالامپور است. ترن هوایی های هیجان انگیز، پل معلق که ۴۲۸ متر ارتفاع دارد، باغ وحش تقریبا بزرگی که دقیقا حس حیات وحش را به بازدیدکننده ها منتقل می کند و پیاده روی در ساحل نیز از دیگر جذابیت های پارک آبی هستند.این مجموعه که در بیرون شهر کوالالامپور است مجموعه ای از یک شهر بازی،دنیای آب و باغ وحش است.مجموعه ای بسیار بزرگ و دیدنی با امکانات متنوع برای یک روز تعطیل.در دنیای آب این مجموعه استخر های بازی و شنای کودکان و بزرگسالان، استخر موج، رودخانه خروشان و سرسره های بزرگ و متنوع آبی طراحی و اجرا شده است.ایجاد دو برج قلعه مانند در دو سوی این پارک و ارتباط این دو برج با یک پل کابلی(طناب) و با کف چوبی آنهم در ارتفاع بسیار بالا و عبور از روی آن توسط افراد واقعا زیبا و دیدنی بود.ارتفاعی که زیر پای خود دریاچه های بزرگ و استخر های شنا و افراد مشغول تفریح در آن را میتوان دید.و بدین طریق از روی پل چوبی کم عرضی (حدود یک متر) طولی حدود 2 کیلومتر را در ارتفاع بالا می توان طی کرد.سر خوردن از سر سرهای آبی (با تیوپ و یا بدون تیوپ) گردش در یک مسیر آرام آبی بر روی تیوپ بادی و گذز از زیر تونلها و آبشار های مصنوعی ساخته شده از دیگر زیبایی های این مجموعه است.در این مجموعه زنان و مردانی با لباسهای سرخپوستی و با نیزه ای در دست و صورت های رنگی با مردم عکس می گرفتند.در قسمتی دیگریک سطل بزرگ در ارتفاع وجود داشت که به مرور از آب پر می شد و بر روی افرادی که زیر آن لحظه شماری ریختن آب را می کردند،واژگون می شد. و سپس فریاد شادی آنها از ریختن این آب به هوا بر می خواست.شهر بازی از دیگر قسمت های این مجموعه بزرگ است.بازیهای بزرگ و هیجان انگیزی که واقعا انسان حتی از دیدن آنها وحشت می کند چه رسد به سوار شدن در آنها.موزه انواع سنگها و باغ وحش از دیگر سرگرمی های آن است.

بلندی های گنتینگ

بلندی های گنتینگ، مجموعه تفریحی و تجاری است و بالای کوه های تی‌تی وانسگا در ۴۵ کیلومتری کوالالامپور قرار دارد. در این منطقه، گردشگرها می توانند در آرامش طبیعت خستگی زندگی شهری را به در کنند. این گردشگاه، آب و هوای خنک و کوهستانی و امکانات تفریحی متعددی همچون پارک های آبی دارد و بعضی های آن را لاس وگاس مالزی نیز می نامند.با ماشین، از کوالالامپور تا بلندی های گنتینگ فقط یک ساعت راه است.در سال ۱۹۶۴ شخصی به نام تن سری لیم گوه تونگ اولین برنامه ریزی برای پیدایش یک مجموعه تفریحی در بلندیهای گنتینگ را انجام داد. وی پیش بینی کرد که با توجه به آب و هوای گرمسیری و استوایی کشور مالزی , وجود یک چنین مجموعه اقامتی تفریحی بتواند بسیار مفید باشد. وی با همکاری عده ای دیگر و بعدها با همکاری دولت مالزی و سرمایه گزاری تمام اموال شخصی خود در این پروژه توانست در سال ۱۹۷۱ اولین هتل مجموعه ی گنتینگ را با نام هتل گنتینگ افتتاح کند. بزرگ ترین هتل جهان به نام «نخستین هتل دنیا» در مجموعه تفریحی گنتینگ نام دارد و نام آن در رکوردهای گینس ثبت شده است. این هتل ششصد و یک اتاق با امکانات کامل دارد و اتاق ها در دو ساختمان برج مانند قدیمی و جدید قرار دارند.گنتینگ یا گنتینگ هایلند یکی از نقاط دیدنی مالزی در قسمت شمالی پایتخت این کشور – کوالالامپور- می باشد. فاصله ی گنتینگ که در بالای کوه با ارتفاع بیش از ۱۸۰۰ متر از سطح دریا واقع شده است.مجموعه گنتینگ با پنج هتل متفاوت از یک مجموعه با بیش از ده هزار اتاق یکی از بزرگترین مجموعه هتل های جهان است. در این مجموعه پارک بازی در فضای باز و همچنین پارک بازی در فضای بسته وجود دارد . برای رسیدن به ارتفاعات گنتینگ می توان از تله کابین مجموعه استفاده کرد که حدود ۳٫۳۸ کیلومتر طول دارد و بلند ترین و سریع ترین تله کابین آسیای جنوب شرقی قلمداد شده است. سیرک بزرگ گنتینگ ,نمایشگاه دنیای سنگ ها و نیزامکاناتی بسیار متنوع دیگر در این مجموعه به جذابیت های آن می افزاید.

غار میمونها - Batu Caves

یکی‌ از مراکز توریستی مالزی باتو کیو یا غارمیمونها است.این مکان از اماکن مقدس هندو هاست با پله های بسیار و منظره زیبا با یک مجسمه بزرگ از الهه ای هندو و چند معبد کوچک.این غار که در سال 1881 میلادی به وسیله یک جستجوگر آمریکایی کشف شد،در شمال شهرکوالالامپور و درحدود 11 کیلومتری مرکز آن واقع گردیده.این مکان در طول دوران استعمار به عنوان یک منطقه تفریحی و پس از آن مخفیگاهی برای کمونیست ها بود و امروزه به عنوان محل مهمی برای عبادت، پرستش و تجمع هندوها است.اگر توان بالا رفتن از 272 پله را دارید و به دنبال بازدید از یک معبد تمام عیار هندی هستید، غارهای باتو (Batu Caves) محل بسیار جالبی برای شما خواهد بود. این مکان صخره ای که در 13 کیلومتری شمال KL قرار دارد،شامل 3 غار آهکی است که اصلی ترین آن ها در انتهای پله هاست و معبد اصلی در آن قرار گرفته و در سال1892 کشف شده اند.به محض ورود به غار،میمون ها از شما استقبال می کنند! نترسید!دنبال هر نوع خوراکی اعم از بادام زمینی و موز هستند که می توانید برایشان از مغازه های پایین پله ها بخرید!غذا دادن به میمون ها از نزدیک، تجربه ی جالبی است.یکی از روزهای خاصی که می توانید به این غار بروید و شاهد مراسم ویژه ی جشن هندی ها باشید،روز تایپوسام (Thaipusam) است که سالی یک بار و در یک روز خاص در اواخر ژانویه یا اوایل فوریه برگزار می شود(هر سال فرق می کند).این جشن در واقع جشن سالروز تولد پسر شیوا است.مجسمه ی ایستاده بودا در باتو کیو (کوالالامپور) بلندترین مجسمه ایستاده دنیاست که همه روزه تعداد زیادی ازگردشگران از آن دیدن می‌کنند.

معبد «آرولمیگو‌سری‌را جاکالیامان»

یکی از دیدنی ترین جاذبه های گردشگری مالزی به شمار می رود.در معبد« آرولمیگو سری را جاکالیامان» تا چشم کار می کند همه جا از کف زمین گرفته تا ستون ها،دیوار و سقف از شیشه پوشیده شده است.شیشه های رنگی که در نگاه اول بازتاب نور در آنها چشم را می زند اما وقتی چشم به این نورها عادت می کند تازه انسان متوجه زیبایی و هنری که در ساخت معبد به کار رفته می شود.ساخت معبد آرولمیگو یک میلیون دلار هزینه در برداشت. این بنا در شهر جوهر بهرو در نزدیکی مرز مشترک سنگاپور و مالزی قرار دارد.که یکی از معبدهای قدیمی جوهور است.نخستین بار این معبد سال 1923 ساخته شد و در طول گذر زمان کامل شد تا اینکه سال 1991 راهب سری سیناتامبی مسئولیت معبد را از پدر خود گرفت.او تصمیم گرفت معبد را به زیباترین شکل ممکن بسازد تا هندی هایی که برای عبادت به آنجا می آیند لذت ببرند. هرچند کامل کردن معبد کار بسیار سختی بود اما راهب در مدت پنج سال این کار را به پایان رساند و سال 1996 درهای معبد به روی عموم باز شد.مدتی گذشت تا اینکه راهب سیناتامبی به تایلند سفر کرد، در آنجا بود که او به فکر افتاد تا معبد را به درخشنده ترین شکل ممکن تزئین کند.او در این سفر معبدی را دید که از دور می درخشد و وقتی نزدیک معبد شد متوجه شد که سر در آن را با شیشه تزئین کرده اند، آن موقع بود که تصمیم گرفت معبد خود را با شیشه تزئین کند.از این رو این معبد تبدیل به یک معبد شیشه ای شد که 90 درصد آن از موزائیک های شیشه ای رنگارنگ درست شده است.در تزئین این معبد از 300 هزار قطعه شیشه قرمز، آبی، زرد، سبز، بنفش و سفید استفاده شده است.

برجایا هیل

اگر می خواهید چندین فرهنگ مختلف دنیا را در یکجا ببنید سفر به برجایا هیل ( Berjaya Hills ) این فرصت را به شما خواهد داد. برجایا هیل مجموعه ای است با وسعت بیش از ۸ هکتار و در ارتفاع ۸۰۰ متری از سطح دریا که ۱ ساعت با مرکز شهر کوالالامپور فاصله دارد. این منطقه به دهکده فرانسوی ها نیز معروف است و در زبان محلی به آن بوکیت تینگی ( Bukit Tinggi ) می گویند.اصلی ترین جاذبه برجایا هیل دهکده ای به سبک فرانسوی (Colmar Tropicale ) مشابه دهکده کولمار( Colmar ) قرن ۱۸ میلادی در فرانسه است . کمی بالاتر دهکده ژاپنی واقع شده که الهام گرفته از بوداییان ژاپن است. جاذبه دیگر چشمه معدنی چاتیاو (Chateau ) است، همچنین هتلی به سبک فرانسوی و چشمه آب معدنی از روی یک قلعه قرون وسطای قرن ۱۸ در فرانسه ساخته شده است.

جاذبه های گردشگری:

قدم زدن در حیات سنگفرش شده

صرف غذا در رستوران های فرانسوی

تجربه مراسم چای ژاپنی ها

لذت بردن از چشمه آب گرم تاتامی ( Tatami )

بازی گلف در زمین ۱۸ حفره

نوازش خرگوش های زیبا در پارک خرگوش

تنها راه رسیدن به برجابا هیل استفاده از خودرو است که میتوان از خوردرو شخصی، مینی ون ها با ظرفیت ۷ نفر یا اتوبوس استفاده کرد. اتوبوس ها معمولا از تایمز اسکوئر یا KL Plaza به سمت برجایا هیل حرکت می کنند.اگر خوش شانس باشید و در روز تعطیل به این محل سفر نمایید احتمالا شاهد حضور موتورسیکلت های رالی و یا انجام مسابقات مختلف در محل شهرک فرانسوی ها خواهید بود. اما این را نیز باید بدانید که آخر هفته ها و روزهای تعطیل برجایا هیل بسیار شلوغ می شود، پس اگر بدنبال جای خلوتی برای استراحت می گردید مسافرت به بلندی های برجابا در این روزها توصیه نمی شود.

پوتراجایا

ایده ایجاد چنین شهری به عنوان پایتختی اداری که از تراکم کوالالامپور کم کند، سال 1980 مطرح شد. جالب این است که سال 1985 شهر ساخته شده و استقرار نخستین وزارتخانه‌ها در آن شروع شده بود.

پوتراجایا، کوالالامپور را نجات داد و نگذاشت به مصایب دیگر کلانشهرهای آسیا مثل توکیو، تهران، بمبئی، بانکوک و ... دچار شود. جالب است که خود شهر- شهری که در 5سال ساخته شده بود- چنان زیبایی باشکوه و آرامش کم‌نظیری دارد که اکنون از آن به‌عنوان یکی از دیدنی‌ترین جاذبه‌های توریستی آسیا نام برده می‌شود. پوتراجایا به خاطر طبیعت گسترده و بهره‌گیری از مؤلفه‌های معماری ایرانی، آسیایی و اسلامی در آن روحی یگانه دارد و به قولی «باغ‌شهر زیبای مشرق زمین» است.پوتراجایا شهری کاملا برنامه‌ریزی شده است. همه چیز در این شهر پیش از اینکه ساخته شود برنامه‌ریزی شده است: از کاخ نخست‌وزیری گرفته تا مراکز خرید، بلوک‌های مسکونی و چراغ‌های خیابان‌ها.در اطراف این جزیره چندین پل وجود دارد تا جزیره را به دیگر مناطق شهر متصل کند. این طرح یکی از نو‌آوری‌های معماران پوتراجایاست که نظر برخی مقامات منطقه‌ای را به‌خود جلب کرده است. یکی از این مقامات رئیس‌جمهور اندونزی است. وی پس از بازدید از پوتراجایا از کابینه‌اش خواست تا با مطالعه این طرح از آن در استان آچه اندونزی که به‌شدت در مقابل‌ تسونامی‌های جنوب شرق آسیا خسارت دیده است استفاده شود.وجود دریاچه‌ای مصنوعی و پاکیزه،‌ پوتراجایا را به مکانی رؤیایی تبدیل کرده است و شهروندان آن می‌توانند از آرامش بی‌نظیری که در شهر وجود دارد استفاده کنند. مقداری از این آرامش البته با استفاده از تلویزیون‌های مداربسته و گشت‌های امنیتی خصوصی در شهر تامین می‌شود. در کنار آن شهر نسبت به کوالالامپور هوای پاکیزه‌تر و خنک‌تری دارد. این که در شهر هیچ حصاری وجود ندارد هم یکی از مولفه‌های دیگر وجود آرامش در شهر است. این مسئله ابتدا با واکنش منفی ساکنان مواجه شد. آنها نسبت به زندگی در جایی که در آن هیچ حصاری وجود ندارد بی‌میل بودند اما پس از مدتی از این امر استقبال کردند.اما آرامش تنها چیزی نیست که ساکنان یک شهر نیاز دارند. شهروندان گاهی به هیجان و شلوغی نیاز دارند و این چیزی است که پوتراجایا نتوانسته است به ساکنان خود بدهد.بسیاری از ساکنان جوان پوتراجایا از نبود زندگی هیجان‌آمیز در شهر گله دارند. این شهر ساکت‌تر از آن است که جوانان بتوانند در آن جوانی کنند. کمبود امکانات تفریحی یکی از مشکلات دیگری است که مردم شهر با آن روبه‌رو هستند. با این حال برخی مسئولان شهری ضمن تلاش برای رفع این مشکلات معتقدند که پوتراجایا پایتخت اداری و سیاسی مالزی است و شهروندان آن باید با این حقیقت کنار بیایند. آنها معتقدند بیشتر ساکنان این شهر از کارکنان دولتی هستند و زندگی آنها در چارچوب‌های خاصی تعریف شده که شهر مطابق با آنها معماری شده است.

pic178894210001